Bóg...statrzec z siwa brodą, patrzący z wysoka i czasem grożący palcem. A może niematerialny byt pozaprzestrzenny oddzialujący w jakis sposób na nasze umysły. Dla każdego Bóg jest czymś innym. Mimo że większośc z was zapewne podpisze się pod jednym schematem w głębi duszy Bóg dla każdego jest inny. Dla mnie jest siłą. Która krąży gdzieś nad nami i w jakiś niepojęty sposób kształtuje widzianą rzeczywistosć. W jakiś magiczny sposób oddziałuje na świat i zachowania ludzi na nim mieszkających. Jedni nazywają to przeznaczeniem, inni fatum, jeszcze inni zbiegiem okoliczności. A dla mnie to dowód działania tej własnie siły, którą zwykłem określać mianem Boga.
Wiele razy zdarza mi się wątpić. W słuszność działań tej Boskiej, nadnaturalnej siły. Wiele razy zdarza mi sie wątpić nawet w jej faktyczne istnienie. Ale czy nie o to właśnie jej chodzi. Skoro Bóg zaplanował nam wszystkim życie, czy nie przewidział także i tego? Człowiek jest tylko człwiekiem i zdarza mu się tracić wiarę i siły. To przejaw wolnej woli. Ale czasem trzeba zwątpić, stracić wiarę. Po to żeby sobie przypomnieć o istnieniu Boga i odzyskać wiare jeszcze większa niż ta utracona. Wszyscy wykonujemy jakiś Boski plan, wszystko zostało przewidziane. Nawet taki chwile słabości. Nie wiem jak to jest z innymi ale mnie paradoksalnie takie chwile zwątpienia wzmacniają. Powiecie pewnie że jestem dziwny. Może. Ale wiem że za każdym razem kiedy zaczynam wątpić, zaczynam sie też zastanawiać. I zawsze w tedy dochodzę do wniosku że ta siła która nazywam Bogiem, a która jest wszędzie poddaje mnie jakiemuś testowi, jakiejś próbie. A ta próba ma na celu pokazanie mi mojego błędu. Bóg chce żebym coś zrozumiał. A zrozumienie tego przynosi rozwiązanie i ukojenie a jednocześnie ulepsza mnie jako człowieka. Ja tak rozumiem wszelkie przeciwności losu którym mam stawić czoła. I ta filozofia mnie wzmacnia. Często zdarza mi się "rozmawiać" z Bogiem. Mimo że nie słysze odpowiedzi ona się pojaiwa. Prędzej czy później w jakiś sposób ona sie pojawi. Takie konwersacje też mi pomagają. Nie można się bać takiego podejścia do Boga. Uważam że coś takiego jest formą może nie tyle nawiązania kontaktu z Boskim bytem jako takim ale raczej z własnym umieniem poprzez ten byt, i na odwrót. Człowiek rozmawiając z Bogiem, mimochodem lustruje własne sumienie i wnątrze. Zaczyna sie zastanaiać "a co ja zrobiłem żeby tak było czy nie było" i to tez jest dowód działania jakiejś siły sprawczej nad nami. Bo właśnie w tedy najcześciej dochodzi się do tego że cały smutek jaki się pojawił w naszym życiu to próba. Próba której muszę podołac by osiągnąć cel. Cel który każdy sam sobie wyznacza. Moim celem jest szczęście. Ale nie moje. Moim celem jest uszczęśliwić jak tylko się da najbardziej kogoś, kto jest dla mnie najważniejszy. Jak napisał w swoim tekście Grzegorz Markowski wokalista Perfektu "kogoś kto mi jest światełkiem". Jeżeli ona będzie szczęśliwa to ja tymbardziej. Jeśli jestem w stanie wywołać uśmiech na jej twarzy, czuje się spełniony. Za to właśnie codzień dziękuje Bogu. I dziękuję mu także za wszystkie próby jakim mnie poddaje. Niewazne ile wywołają łez, wątpliwości, czy krzyków. Wiem że są potrzebne. Po to żebym mógł osiągnąć cel. Przytoczę tu słowa piosenki "Anioły" Piotra Roguckiego: "Pokonam trudy, mozoły. Czy będzie gorzej czy lepiej".
A jesli nie podołam...? nad tym tez się często zastanawiam, ale to juz zupełnie inna historia...


over and out...